บทที่ 77 ในสายหมอกจางและเสียงสะอื้นที่คุ้นเคย

"อย่าพึ่งร้อง นายเป็นอะไรทำไมถึงร้องไห้อยู่แบบนี้ล่ะ"เขาถามเสียงเบา ใบหน้าที่เงยขึ้นมามองสบตาเขาฉ่ำไปด้วยน้ำตาในดวงตาแต่ไม่ไหลลงมาอาบแก้มราวกับเจ้าตัวพยายามสะกดมันเอาไว้

"ฉันกลัว"เสียงนั้นตอบกลับมา ใบหน้าหล่อเหลานี่เป็นเพียงเด็กหนุ่มอายุไม่น่าจะเกินสิบห้าตอบกลับมา

"แล้วนายมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้ล่ะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ